Elzo Dibbets, 3 Bakkies

Elzo Dibbets en zijn werkelijkheid

Dibbets is in zijn schilderijen geinteresseerd in de werkelijkheden genomen uit zijn directe omgeving. Het gaat hem steeds om het dagelijks leven. Zijn schilderijen tonen vooral gebouwen, mensen en dieren. Deze onderwerpen worden eruit gelicht, ingekaderd, afgesneden, vergroot, vervaagd, verschoven….

Zo geeft Dibbets een detail van een pakhuis, waarbij hij zich beperkt tot de luiken, ramen en ankers. Die zorgen voor een boeiend ritme. Op een ander schilderij leidt een brug naar een hek voorzien van gaas. De aandacht van de kijker op dit werk wordt tenslotte getrokken naar het licht dat door een tunnelachtige doorgang valt.

Opvallend in zijn werk is de sobere voorstelling. Dibbets vermijdt in zijn werk die elementen, die hij als storend ervaart. Het is hem er om te doen binnen het schilderij een ideale wereld te scheppen die volledig in harmonie is, overeenkomend met zijn schoonheidsideaal.

Zijn schilderijen lijken realistisch maar zijn het in werkelijkheid niet. In werkelijkheid is het de wereld van Dibbets zelf. Hij zegt daarover: “ Uit de dingen om mij heen valt me van alles op: mensen, de houding waarin ze staan, hun bewegingen en hun relatie met de omgeving; de hele situatie. Het is dan soms maar een heel bepaald moment dat ik vast wil houden. Het gaat me om dat moment, om die houding, die lichtval enz… De rest van zo’n registratie heb ik niet nodig, die laat ik weg, terwijl andere elementen worden toegevoegd om het beeld te versterken. Het aantal knopen van een jas is niet van belang als litterair gegeven maar wel als beeldelement. Als ik bijvoorbeeld meer stippen nodig heb in het totaalbeeld van het schilderij dan komen er meer knopen op de jas. Dat geldt natuurlijk evenzo voor lijnen, vlakken, kleur, richting enz… Zo groeit een schilderij, waarbij ik de foto gebruik als geheugensteun. De eigen inventie speelt echter de hoofdrol, die is en blijft bepalend voor het eindresultaat.”

Dibbets gaat in eerste instantie uit van een witte en lichtgrijze onderschildering aangebracht met penseel, spons of verfspuit. Over deze onderschildering worden dan tientallen dunne transparante kleurlagen aangebracht [glacis]. Al werkend brengt hij steeds meer details aan, totdat zijn definitieve, het ideale beeld op het doek staat. Vaak maakt hij gebruik van een zeer verfijnd verfspuitje waar heel gedetailleerd mee kan worden geschilderd maar die net die subtiele onscherpte oplevert, die het beeld een onstoffelijk en ongrijpbaar karakter verleent.

[ Met dank aan Harrie Schenning.]