Henri Vandermoere, Blauw plastic

HENRI VANDERMOERE

Of de onthechting van het niets

Er was een tijd-midden der jaren 60 toen Henri Vandermoere debuteerde - dat hij dik en smeuïg in de verf werkte, met een gulzigheid die het uitvloeisel was van zijn verlangen van de werkelijkheid zo vol mogelijk in te palmen. Zijn schildersmotieven koos hij toen in zijn onmiddellijke leefwereld (interieurs) de meest eenvoudige voorwerpen(stillevens)en zichzelf(zelfportretten).

Dertig jaar later wordt de verfmaterie dunner en spaarzamer aangebracht en is de borstelstreek,

In de plaats van vlot en breed,angstvallig precies geworden. Maar de onderwerpen komen nog altijd uit de meest directe omgeving.

Het meest banale motief volstaat voor hem,maar hij werkt het uit met een precisie en een nauwgezetheid,die veel tijd en liefdevolle aandacht vereisen benevens een heel bedreven schilderstechniek. Deze  uitgepuurde, meticuleuze werkwijze getuigt van een onthechting,die bijna naar de rand van het niets brengt – bijna,want precies daarin ligt het wezenlijke,subtiele onderscheid waar het op aankomt.

Vandermoere schildert bijna-leegte,leegte met iets,met een kleinigheid erin. Rond dat iets is ruimte (die voorgrond en achtergrond te gelijk is ).En verder is er alleen maar licht.Veel is dat allemaal niet,maar het volstaat. Méér zou te veel zijn….