Jantina Peperkamp, Isolde

De bijzondere intensiteit en de expliciete onderwerpkeuze van de schilderijen van Jantina Peperkamp (1968) lokken vaak een reactie uit. Om deze interactie tussen toeschouwer en kunstwerk is het de kunstenares te doen.
De personen op de portretten worstelen met hun gevoelens, hebben het soms niet gemakkelijk en dat kun je zien.
De schilderijen krijgen hierdoor een emotionele beladenheid die heel voelbaar kan zijn, vooral als de kijker zichzelf herkent.
Zwaar beladen werk word soms afgewisseld met een luchtig schilderij want “ik zoek de balans als het gaat over emoties” aldus Peperkamp.
De schilderijen worden zorgvuldig opgebouwd uit vele dunne lagen acrylverf, waarbij steeds een stapje verder word gegaan met de detaillering, het eindresultaat is een hyperrealistisch portret. Het gaat hier echter nooit om de persoon die wordt afgebeeld maar om de emotie.
Het effect wordt versterkt door de uitvergroting en de ongebruikelijke uitsneden, die het werk van Jantina Peperkamp heel herkenbaar maken.